Met het vertrek van Maribel naar Australië is er een einde gekomen aan haar weblog. Gelukkig heeft ze (op slinkse wijze) de continuïteit geborgd. Vanaf augustus 2011 zullen wij geregeld "toegesproken" worden door Jolanthe K.

Jolanthe K: De sportkeuring (deel 10)

Ik was blij dat ik er vandaag zelf weer bij kon zijn, want dan kan ik in mijn weblog tenminste wat zinnige dingen zeggen over de runners. Vandaag een behoorlijk hoge opkomst. De grootste druktemakers waren er deze keer niet en alle Beuningenaren hadden 2 verschillende schoenen aan. Voor de verandering deed Ronald (<40) vandaag de training. Nou, dat hebben ze geweten. Behoorlijk afgepeigerd kwamen ze terug. Ze zullen wel blij zijn dat Max volgende keer weer terug is.

Bij het eten hadden ze een serieus onderwerp vandaag. Marinus en Maria hielden een betoog over de zin en onzin van sportkeuringen. Volgens Maria is het goed dat je af en toe lekker uitslaapt in plaats van op zondagochtend te gaan trainen. Marinus was het daar niet mee eens en waarschuwde dat er elk jaar enkele honderden sportende mensen dood neervallen. Volgens Maria is dat risico het grootst als je jonger dan 40 bent en dat zijn de runners niet. Maar als je langer dan 20 minuten onder een lawine ligt, dan neemt het risico weer toe. Ook als je ouder dan 40 bent en dus is een sportkeuring toch wel aan te raden. Niet dat het je garanties geeft en ook de valpartijen van Martin kun je er niet mee voorkomen, maar voor je cholesterol is het sowieso goed. Tenminste als je veel vis eet. En als je hart er een keer mee wil stoppen, dan kun je dat het beste in Nijmegen doen. Nijmegen heeft daarvoor de beste omstandigheden, begreep ik.

Nou, dit is ongeveer de samenvatting van waar ze het over gehad hebben. Ik weet niet helemaal zeker of ik het allemaal goed opgeschreven heb, want ik kon het niet helemaal volgen eigenlijk.

How doe. Jolanthe

Jolanthe K: Koud (deel 9)

Vandaag kon ik er zelf helaas niet bij zijn vanwege een korte wintersportvakantie in Italië. Maar ik weet inmiddels dat de runners mijn column niet kunnen missen, dus ik heb even rondgebeld en ben het volgende te weten gekomen.

Ondanks dat Henk en Ruud de training wederom gingen verzorgen een lage opkomst. Enkele fanatiekelingen vonden het nodig om in Apeldoorn te gaan hollen en de rest vond het blijkbaar te koud. Beuningen was goed vertegenwoordigd, maar helaas had een Beuningenaar 2 linkerschoenen meegenomen!?!

Verder is er weer een zogenaamde pensionado die in het zonnetje werd gezet. Dat is namelijk de gewoonte als een runner zo oud is geworden dat hij/zij niet echt meer mee kan hollen.

Verder geen nieuws.

How doe. Jolanthe

 

Jolanthe K: Lunchperikelen (deel 8)

Het was druk vanmorgen bij het cluppie. Weer 2 nieuwe kandidaat-leden die een poging gingen doen aan te tonen dat ze mee kunnen met de krasse knarren. Het is een beetje gewoonte dat een “nieuweling” wordt begeleid door diegene die hem of haar voordraagt, maar dat was zeker in het geval van Ilse niet gebeurd. Zij werd door haar voorganger gewoon in het diepe gegooid en moest zich maar zien te redden. Gelukkig zorgen de runners dan zelf voor opvang, zodat zij toch heelhuids de thuisbasis wist te bereiken.

Max, de trainer, vindt het nodig 4 weken met vakantie te gaan en dat zijn vervanging door minimaal 2 stand-ins opgevangen moet worden. Ruud kreeg eindelijk weer eens een keer aandacht doordat hij de technische training mocht doen en Henk had natuurlijk weer een “lichte” training bedacht. Ruud kreeg het overigens voor elkaar een trainingsvorm te bedenken waarbij het aloude haken-billen er opeens zeer komisch uitzag.

Mijn collega’s van bediening en keuken hebben nu het cluppie ook goed leren kennen. Toevallig stonden de eitjes en croissantjes niet op de goede plaats, was er te weinig jus, stond er geen boter en leek de koffie verdacht veel op thee, maar om dan zo tekeer te gaan. Wat een aanstellers. Dat wordt nog wat wanneer ze over een paar jaar in een echt bejaarden- of verzorgingstehuis terecht komen!

De nieuweling Ilse vertelde dat ze heel goed met moeilijke jeugd om kan gaan, dus zij heeft nog veel te winnen binnen deze club. Robin moet grote schoonmaak houden bij Breed en is vader van 4 puberdochters. Geen wonder dat je dan vaak gaat hardlopen. 

How doe, Jolanthe K 

 

Jolanthe K: Achteruitlopen om vooruit te komen (deel 7)

Het was aan de gladde en frisse kant vanochtend, maar desondanks was er weer een flinke opkomst bij het clubje. Misschien kwam dat er omdat er 2 “adspirant” leden waren?

De trainer had besloten om die nieuwe leden maar eens goed op de proef te stellen, want wat hij anders nooit doet, moest nu opeens wel: achteruitwandelen, - huppelen, -versnellen, etc. En of dat ook ergens goed voor was vroeg hij nog? “Om Henk S te pesten” was een antwoord. Reden voor deze kwajongen om net als 10 jaar geleden de fiets van de trainer te verstoppen. Niemand kon er echt om lachen, maar deze jongen schijnt een blauwe steen tegen zijn hoofd gehad te hebben, dus helemaal kwalijk nemen kun je het hem ook niet.

Bij de lunch mochten de nieuwe mensen zich voor stellen: de man van de woningbouwvereniging vertelde dat hij niet van businessclubs houdt en niet van de golfbaan, dus hij gaat zich hier vast heel erg op zijn gemak voelen.

Maria vertelde nog even over haar onderzoek bij de leden van de club en over de vragenlijst; bij de vraag over het drankgebruik blijkt menigeen te hebben moeten liegen, standaard gaat Maria hier 50% bij optellen. De oud-voorzitters blijken alleen bij hun periodieke vergaderingen al het gemiddelde flink omhoog te schroeven.

Enny Penny was er vandaag niet, want ze geeft een feestje. Kees had een “rap” ingestudeerd en dat moest even geoefend worden. Ik moet zeggen; het past goed bij het algemeen niveau van deze club.

How doe, Jolanthe K

Jolanthe K: Pantoffelhelden? (deel 6)

Een poosje zijn mijn helden uit beeld geweest, maar vandaag waren ze er dan weer. Ondanks Sinterklaas en een fris briesje was er toch een redelijke opkomst. Ook was na een lange periode hun baasje Max er weer. Ik begreep dat hij bijles gehad heeft. Het cluppie moest allemaal oefeningen doen, waarvan hij vroeger zei dat ze niet goed waren. Maar nu hij bijles van een vrouw heeft gehad, mag (of moet) men op de voorvoet lopen. Dat zal wel weer een spierpijn bij die oude mensen geven.

Na de training kon ik het wat beter in de gaten houden. Een poosje geleden was er zo’n blond bruin verbrand stuk op de training. Na afloop heeft ze toen een praatje gehouden, ik heb die mannen nog nooit zo aandachtig gezien. Op het eind een opmerking dat ze wat krap bij kas zat, en ja hoor, vandaag werd verteld dat ze deze meid gaan sponsoren op weg naar London naar de Olympische Spelen.

Van nog een andere vrouw raakte men opgewonden. De nieuwe Professor Marinus zou namelijk een praatje gaan houden over zijn ziekenhuis, maar nu heeft minister Schippers een voorstel gedaan waardoor hij opeens veel concurrentie kan krijgen en moet uitleggen waarom hij zoveel vraagt voor een operatie die elders veel goedkoper kan worden uitgevoerd. Hij is daarover zo boos geworden dat hij minstens een kwartier tekeer is gegaan. Hij wilde eindigen met een advies welke ziektekostenverzekering je wel en welke je niet moet nemen. Maar ja, toen kwam die weer aan de boterham van Koopman en Van Domburg. En het bleef nog lang onrustig…

Zo zie je maar wat de vrouwen toch teweeg kunnen brengen bij deze pantoffelhelden.

 

How doe, Jolanthe K

Jolanthe K: Afsplitsing of gedoogclub? (deel 5)

Lekker weertje, niet te koud, dan wil dit cluppie wel uit het bedje komen. Ik heb weer leden gezien die ik tevoren nog nooit gezien had. En vandaag de grote selectie!! Daarom werd de training vast ook door de keuzeheer zelf gegeven, Henk 2 bepaalde wat ze gingen doen.

Althans, daar leek het de eerste paar 100 meter op. Maar nee hoor, bij de eerste de beste kruising riep die vent die vorige keer ook al voor zich zelf wilde beginnen, een paar mensen bij zich. Hij is blijkbaar een club binnen de club aan het opstarten, maar of dat veel met business te maken heeft dat weet ik niet. Achteraf begreep ik dat er 1 meeliep die hij er toch niet bij wilde hebben, want die hebben ze onderweg in de steek gelaten, net als de vorige keer die 2 dames. Ik ben erg benieuwd of ze daadwerkelijk binnen de club blijven, wellicht een soort “Wilders-constructie” als een gedoogclub.

Dan eindelijk, tijdens de lunch, werd “de selectie” bekend gemaakt. Ik heb het jullie de vorige keer al proberen uit te leggen, maar het heeft inderdaad alles met leeftijd te maken. Op 2 personen na dan. Ik ga denk ik voor het eerst in mijn leven maar eens kijken naar de Zevenheuvelenloop wanneer ze voorbij komen op de Derde Baan. Ik moet wel werken, maar mevrouw Evers loopt zelf mee, dus die zal het wel niet merken wanneer ik een uurtje bij de receptie weg ben. Want die strakke Koen en nog zo’n snelle jongen lopen blijkbaar mee met de bejaardenclub. De overige leden zijn dus inderdaad geselecteerd omdat ze behoorlijk oud zijn en sommigen zijn ook nog vrouw. Ik zou me erg vereerd voelen wanneer op grond daarvan zou worden geselecteerd!

De baas van de Zevenheuvelenloop gaf nog een presentatie over zijn club. Ik begreep dat hij de 7 Heuvelen wil gaan wijzigen in de 7 Weeën, maar of dat komt doordat ze de Marikenloop ook organiseren, dat heb ik niet goed begrepen. Ik weet wel dat ze blij zijn dat er ruim 8.000 inschrijvers niet mee doen. Beetje rare club dus.

 

How doe, Jolanthe K

Jolanthe K: Haantjes in het kwadraat (deel 4)

Lage opkomst vandaag bij de bejaardenclub. Dat zal vast met de lagere temperaturen te maken. Bij het verzamelen in de hal kon ik ze even rustig gadeslaan. Lekker commentaar leveren op elkaars (al dan niet) te warme of te koude kleding. Ik zag er zelfs een met handschoenen aan. Dat wordt lachen wanneer het straks echt koud wordt. En om even het contrast aan te geven: er liep er ook een met korte broek, shirtje met korte mouwen en een zonnebril op. Volgens mij komt die echter thuis wat aandacht te kort.

Tijdens de training ging het blijkbaar weer helemaal mis. Die met de zonnebril wilde een eigen clubje beginnen en daar mocht Maria wel bij (“kom maar Maria”) , maar Marijke en Enny die even later aan wilden sluiten blijkbaar niet. Als een speer ging die zonnebril er van door met Maria en de 2 andere dames moesten het toen zelf maar uit zoeken. Ik heb het al vaker gemeld: onderling zit het daar allemaal niet goed, daar spelen heel ander belangen. Maar ja wat wil je ook met een “businessclub”.

Tijdens de lunch kwam de aap uit de mouw; althans dat denk ik. Henk moet blijkbaar een team samenstellen voor tijdens de 7 heuvelenloop. Voor die oude mensen is dat blijkbaar het mooiste moment van het jaar en wanneer je dat in “het team” wordt uitgekozen, dan heb je het helemaal gemaakt. Waarom die Henk dat mag doen is mij echter niet helemaal duidelijk, want verder is hij niets in de club. Hij zit niet in het bestuur of zo. Die met de zonnebril wilde hard trainen met Maria, zodat hij ook in “het team” zou komen, want Maria die zou er zeker wel in komen. Dat heeft er mee te maken dat ze al heel oud is en toch nog hard kan lopen. Enny en Marijke zijn volgens mij ook wel oud, maar nog niet oud genoeg. Ik snap er geloof ik niet veel van, maar volgens mij hebben ze daar allemaal last van. Henk vertelt het daarom heel ingewikkeld, zodat hij dan weer alleen zijn vriendjes er in kan halen.

Ik ben benieuw hoe dit af gaat lopen. Ik begin er, geloof ik, een beetje plezier in te krijgen.

 

How doe, Jolanthe K

 

Jolanthe K: Lekkere lijven (deel 3)

Vanmorgen was de runnersclub weer op de golfbaan. Helaas was het hartstikke druk aan de balie, dus ik heb alles niet zo goed kunnen volgen, maar vooral zien. Want dacht ik nog dat het een oude mensen club was, zag ik vanochtend opeens wat leuke jonge gasten binnenlopen, ook in zo’n runnersoutfit. Ik moet zeggen dat ik daar met plezier naar kijk, vooral die blonde Koen, daar wil ik best een keertje mee trainen.

2 van de zeg maar bejaarde leden gingen echter niet lopen maar golfen. Volgens mij past dat ook beter bij hen, niet teveel zweten en dan nog op tijd zijn om mee te kunnen lunchen.

Ze werden bij het lopen blijkbaar gesplitst in 3 niveau groepen, waarbij de haantjes natuurlijk in de snelste groep gingen. De rest zat al ruimschoots te lunchen toen deze nog terug moest komen. Blijkbaar had Henk 1 (dat roept ie zelf voortdurend) zichzelf nogal overschat en de groep flink opgehouden. Jammer toch dat het zo moeilijk is jezelf een spiegel voor te houden.

Erg veel ophef was er ook over de tas van Enny ( of was die van Maria) waarop een prachtige foto van een van de leden van de club(?), echter zonder hoofd. Wie zou dat nu kunnen zijn?  

Na de lunch kwam er een toespraakje van ene Susan, die graag naar Londen wil naar de Olympische Spelen. Toen ze vertelde dat ze trainingsmaatjes voor Falstaff zocht, voelde de brokkenpiloot van de club zich geroepen zich aan te bieden. Erg tactisch hoe die Susan dat wist af te wimpelen.

Nou beste Koen, als je dit leest dan weet je me te vinden.

How doe, Jolanthe K

Jolanthe K: Hardlopen op slippers ?! (deel 2)

Nou vanmorgen was dat cluppie er weer. Leuk stel hoor, maar niet echt. Er waren wel weer andere mensen dan 14 dagen geleden, maar dat het daardoor nu beter is geworden? Ik heb wel gezien dat je aan de kleding kunt zien, hoe belangrijk iemand is. Wanneer je zwarte kleren aan hebt, dan ben je maar gewoon, zeg maar een soldaat. Heb je bijvoorbeeld een zwart hemd maar een blauwe broek, dan ben je denk ik wat belangrijker, zoals sergeant. Maar er was er een  ook helemaal in het blauw, dat zal wel de leider zijn, in ieder geval bemoeide hij zich overal mee. Wat nou die ene met alleen maar een katoenen hemdje erbij deed, was me echter een raadsel. Hij snapte er in ieder geval niets van, want hij deed nooit wat de trainer zei.

Die trainer is volgens mij wel een ouderwetse z.. Om 9.00 uur kwam een lid aanzetten op teenslippers. Dat bleek later een dokter van de Maartenskliniek te zijn. Hij wilde blijkbaar om een nieuwe therapie te testen op zijn teenslippers meelopen, maar dat vond die trainer niet goed. Die man werd gewoon weer weg gestuurd, dat geloof je toch niet.

Tegen 10.00 uur kwamen er ook nog 2 in gewone kleren, die bleken er ook bij te horen. Blijkbaar hadden die gehoord dat er alleen op speciaal door die trainer uitgezochte modderpaden gelopen mocht worden. Ze hebben groot gelijk, ik zou ook later gekomen zijn. Nu konden ze toch nog even gratis een ontbijtje meepikken. Want dat zag er heel lekker uit. (Dit moet ik van Mevrouw Evers schrijven, is goed voor mijn stagecijfer).

Over veertien dagen hebben ze een soort schoolreisje, dus voorlopig hoef ik een maandje niets meer te schijven. 

 

How doe, Jolanthe K

Jolanthe K: Opvolger van Maribel (deel 1)

Wat een tuthola die Maribel. Ze was blijkbaar mijn voorganger bij de Golfbaan en vond het leuk wat verhaaltjes over de bijeenkomsten van de SHRC op hun site te zetten. Ik loop nu sinds kort een jaar lang stage op de golfbaan en wat denk je, nu wordt dat verhaaltjes schrijven in mijn stage opdracht gestopt! En ik zal het ook wel een beetje waarheidsgetrouw moeten doen, want mijn baas, mevrouw Evers, loopt zelf ook mee. Jullie zullen dus begrijpen dat ik daar niets verkeerds over zal schrijven. Ze loopt denk ik ook bewust achter aan, zodat ze alles goed in de gaten kan houden.
Overigens heb ik he-le-maal niets met hardlopen. Ik had dus gehoopt dat er een stel strakke jongens mee zou lopen, maar dat viel even tegen. Vanmorgen heb ik ze voor het eerst gezien; allemaal minimaal 50+ ( mijn vader is nog een stuk jonger) en niet erg aantrekkelijk. Zo lopen er 2 kale mannen mee (gewoon écht káál) waarvan een met ook nog hele grote oren en dan met zo’n belachelijk wit hemdje aan. Dan loopt er een hele lange met een enkelband (!?), ik dacht dat alleen zedendelinquenten zoiets krijgen. Omdat met die vent toch al van alles aan de hand schijnt te zijn, lieten ze hem voorop lopen als bliksemafleider, want het onweerde even flink vanochtend.
Ik dacht even dat ze ook nog een verzorger hadden want er kwam ook nog een man met een soort ambulance aanrijden, je weet wel zo’n heel grote gele bus. Maar later bleek hij toch wel bij dat cluppie te passen, want hij vertelde verhalen dat hij met zo’n zware fourweeldrive door de Amerikaanse natuurparken had gescheurd. Net zo rechts als de rest blijkbaar.
Wat ik al wel gemerkt heb is dat het geen vriendenclub is. Er kwamen er 2 een paar minuten te laat (dat doe ik bijna standaard, maar wij verlinken elkaar niet) en wat doet de rest, snel naar buiten en hard weglopen. 
Nou dat was het wel, dat kan nog een leuk jaar worden.

How doe, Jolanthe K

Onderstaande bijdragen komen regelmatig binnen. De inzender, ene Maribel, kennelijk werkzaam op de golfclub, verzekerde ons dat zij van plan is haar ogen elke training van de 7HRC goed de kost te geven en het resultaat daarvan telkens na onze training op papier te zetten!

Maribel: Pensionado's en vakantie (deel 21)

Nou, dit is dan (voorlopig) mijn laatste blog. Krijg een brok in mijn keel, want het is toch wel een beetje mijn cluppie geworden. Ik zal ze vast erg gaan missen. Maar ja, de plicht roept. Op naar Australië waar ik op de universiteit van Perth een deel van mijn studie mag doen. En als ik Australië zeg, dan denk ik aan Enny. Ja Enny, want Enny gaat ook naar Australië. Lachen toch? Misschien zitten we wel samen in het vliegtuig. Wat? Denken jullie dat Enny Maribel is? Hahaha.
 
Trouwens, de runners vliegen deze zomer aardig uit. Over de hele wereld kun je ze tegen komen. Het zijn natuurlijk mannen en vrouwen die het hele jaar hard werken en er dan in de vakantie wel even uit willen. Ik hoorde Canada (Henk A.), New York en San Francisco (Sebastiaan) en Californië (Floris). En Enny dus naar Australie.  
 
Vandaag waren er ook wat oud-gedienden: pensionado’s en deserteurs. Max had de training er echt op aangepast. Nou, echt niet! Max was wel boos na afloop. Was Kees (ja, je leest het goed) toch zomaar de weg over gestoken. Kees had wel goed uitgekeken, maar volgens Max rent de rest daar dan blindelings achter aan en dan kunnen ze zomaar onder een auto komen. Een echte donderpreek dus van Max. Kees liet het maar over zich heen komen en ook de andere runners stonden beteuterd te kijken. Ze beloofden dat ze het nooit meer zouden doen.
 
Dit was het dan. Ik wens iedereen een hele goede vakantie toe en op 21 augustus bij de volgende training zal deze blog overgenomen worden door … (hoe heet ze ook alweer?).
 
Goodbye,
 
Maribel

Maribel: Operatie Max Garden (deel 20)

Langzamerhand wordt de club steeds zwarter. Vandaag was er een krullenbol die ik nog niet zo vaak gezien heb en daarom zal hij ook wel zijn blauwe pakkie nog aan hebben.
 
Max had bedacht dat het wel leuk zou zijn om een trail run te doen. Wat dat is, dat wist ik ook niet, maar wat ik er van begrijp is dat je dan allerlei vreemde paadjes opzoekt met vooral veel vervelende obstakels. Rotsen, keien, kuilen, braamstruiken, etc. Dankzij de galantheid van Ronald kwamen we er toch redelijk zonder kleerscheuren van af. Zou ook zonde zijn van de nieuwe kleding.
 
Linkse politici houden toch van tegenwind? Tenminste, dat dacht ik. Maar Floris loopt liever uit de wind. Het lijkt wel een wielrenner.
 
Na het inlopen bij de Canadese begraafplaats gingen we de Derdebaan op (of af?). Een prachtige omgeving, maar daar hebben de runners geen oog voor. Market Garden? Never heard of it. Geologische ontwikkeling? Wat is dat? Nee, onverdroten liepen ze hun rondjes om te eindigen in “De Hel”.
 
Na afloop gaf Henk S. een demonstratie “planking” op de kar op het uitpufplein. Het is dat de runners niet haatdragend zijn en zeker wars van flauwe geintjes, anders had Henk zondag daar vastgesjord de 2e etappe van de Tour gemist!
 
Volgende keer mijn laatste blog. Missen jullie me al een beetje?
 
Doeg,
Maribel
 

Maribel: Vaderdag en lussen (deel 19)

9 vaders, 3 moeders, 1 trainer en Enny. Dat was de opkomst op Vaderdag. De voorzitter begint zich wat zorgen te maken over de betrokkenheid van zijn leden bij de club en dreigt met maatregelen. De aanwezige runners voelden zich niet aangesproken en maalden er niet om. En terecht.
 
Een klein groepje dus afgelopen zondag, maar ze hadden een bar gezellige training. Na een warming up en de – volgens Max – broodnodige loopscholing kon de echte training beginnen. Eerst 4 rondjes (of 2 achtjes). De uitleg van Max de trainer (met bril) was duidelijk en weg spurtten de runners. Zo snel mogelijk die 4 rondjes en dan natuurlijk even lussen.
 
Hoezo lussen? Na bijna 16 jaar lidmaatschap (voor sommigen) is het lussen nog steeds geen ingesleten gewoonte. Subiet laste Max een straflustraining in. 1 minuut vooruit rennen en dan verplicht een halve minuut terugwandelen. Het zal mij benieuwen of de jongens en meisjes dit onthouden.
 
Sommige runners denken dat Kees Maribel is?! Of dat Maribel Kees is?! Begrijpen jullie het nog? Ze denken dat Maribel niet bestaat. Nou zeg, doe ik daar mijn best voor. Wat een arrogante kwasten. Maar ja, nog 2 verhaaltjes en ik vertrek. Dan zoeken ze het maar uit en moeten ze zelf maar kijken of er een nieuwe Maribel komt.
 
Groetjes,
 
Maribel

 

Maribel: KnuffelHenk (deel 18)

Wie is in hemelsnaam Maribel XXL? Wat een brutaliteit om onder mijn naam te schrijven op de website.
 
Beste runners, jullie wisten natuurlijk meteen dat de echte Maribel dat niet geschreven kan hebben. Wat een taalgebruik! En wat een onzin. Het enige dat klopte was: Waarom laten jullie iemand allerlei onzin uitkramen in een megafoon? Nee, die kale heeft het niet helemaal begrepen.
 
Maar goed, ik lig er verder echt niet wakker van. Ik heb wel belangrijker zaken aan mijn hoofd. Wat denk je van de voorbereiding van mijn reis naar Australië. Mijn lieve moedertje kan er nu al niet meer van slapen. Ik heb haar uitgelegd dat we iedere dag even skypen.
 
Bij het vertrek vandaag hoorde ik wat onenigheid over de weersverwachting. Wel/niet onweer? Hoe laat wordt het volgens buienradar droog? Enfin, optimistisch gingen de runners de regenbui in. Die duurde toch wat langer…. Dat maakte de runners erg rebels. De aanwijzingen van Max werden deze keer niet zomaar opgevolgd. Nee, de businessrunners zetten normaal gesproken liever zelf de lijnen uit en ze zijn gewend de uitvoering aan anderen over te laten. Max vatte het dus ook erg sportief op.
 
Uiteindelijk kwamen ze ook met een erg vreemd verhaal terug. Het ging over Henk S. (jullie kennen hem). Die had meegedaan aan een of ander wetenschappelijk onderzoek en daaruit was gebleken dat hij erg graag geknuffeld wilde worden. Of dat hij graag knuffels uitdeelt. Ik heb het niet helemaal goed begrepen, denk ik. Voortaan zal ik hem knuffelHenk noemen.
 
Ben weer weg.
 
Maribel

 

Maribel: Lustrumrun (deel 17)

Yes! Ik was er bij. Mijn oproep is gelukt. Vrijdag voor de lustrumrun werd ik gebeld en ik heb (onder een schuilnaam) mee mogen lopen in het team van, team van eh, hoe heet die nou ook alweer? Nou, ik kan even niet op de naam komen, maar och, maakt ook niet uit verder.
 
Het zou geen wedstrijd zijn, dus met ons team begonnen we heel relaxed. Maar we waren nog geen kilometer onderweg of daar kwam het eerste team ons al voorbij stuiven. En zo ging het de hele route van Beek naar Zyfflich, via Mehr, Donsbruggen naar Kleef. Liepen we ook nog verkeerd en zo kwamen we als laatste aan. Gelukkig hadden ze nog wel wat broodjes over gelaten voor ons.
 
Terug had het organisatiecomité ook een mooie route bedacht. Die ging voor het grootste deel door het bos, zodat we geen last van de tegenwind hadden. De ontvangst in Nijmegen was groots en ik mocht op de foto met de wethouder!
 
Nou, mijn runners hebben het toch maar mooi weer geregeld. € 7.000 hebben ze bij elkaar weten te sprokkelen voor het goede doel.
 
Runners, ik ben supertrots op jullie.
 
 
Tot zondag, Maribel

 

Maribel: ZOAB-blessure? (deel 16)

Dank je wel, lieve runners voor de vele mails die ik van jullie mocht ontvangen. Hartverwarmend om te horen dat jullie me zullen missen, maar mijn besluit staat vast. Ik ga echt na de zomervakantie vertrekken naar Australië, maar ik beloof jullie dat ik af en toe wat van me zal laten horen. En eh, ik heb al iemand gevonden die het van me over gaat nemen, maar dat houd ik nog even geheim voor jullie.
 
Afgelopen zondag vertrokken de runners in de stromende regen. Eerder heb ik wat gezeurd over de nieuwe zwarte truitjes en broekjes, maar het ziet er toch wel allemaal groovy uit. Een enkeling was nog in het blauw, maar niemand in het geel.
 
Kees was geblesseerd en liep niet mee. Zijn vrienden waren erg bezorgd om hem en wisten hem vele nuttige tips te geven. “Kees, niet te veel op asfalt lopen”. (Kees: ik loop altijd op asfalt!). “Op ZOAB lopen is slecht” en “Dat komt er van als je met Marinus gaat lopen”. Kees nam zich deze goedbedoelde onzin ter harte en vertelde daarna over de lustrumrun van aanstaande zondag.
 
Enkele teams komen nog een loper tekort en jawel hoor, mijn naam werd genoemd! (Maribel kan toch ook meelopen.) Ik krijg er helemaal een kleur van en zit nu al dagen te wachten op een telefoontje van één van de teamleiders. Maar tot nu toe hebben ze me niet kunnen vinden. Runners, jullie kunnen me ook een mail sturen en ik zal beloven dat ik mee zal lopen in het eerste team dat me vraagt.
 
Nou, jullie weten me te vinden.
 
Doeg, Maribel

Maribel: Nieuwe kleding en snoeiharde training (deel 15)

Vandaag een teleurstellend lage opkomst ondanks (volgens Henk 1) of dankzij (volgens de rest van de runners) de aankondiging dat Henk 1 de training zou verzorgen. De ware reden was natuurlijk dat veel runners op moederdag andere verplichtingen hebben. Zelfs de mededeling dat de nieuwe pakjes uitgedeeld zouden worden, had weinig effect.  
 
Henk 1 had best een leuke training bedacht over een route die hij de dag tevoren geheel wortel-, tak- en keivrij had gemaakt. Hij wilde namelijk geen enkel risico lopen dat iemand zou struikelen…
 
Tijdens de lunch was er veel te vertellen. Zo werd de prijs uitgedeeld voor het raden van de bestemming van het weekend. Het rolletje KING ging naar Harm die feilloos had ontdekt dat Simonskall hemelsbreed op 135,27 kilometer van Nijmegen ligt en met de auto 187 kilometer. Harm oogstte veel bewondering met zijn uitleg hoe hij dat zo snel gevonden had.
 
Daarna een heuse bedrijfspresentatie van onze eigen Sheila. Ze gooide al haar charmes in de strijd om de runners uit te leggen dat ze op hun leeftijd toch echt eens moeten nadenken om in plaats van hardlopen te gaan golfen. Prompt bedachten de runners een variant: het speedgolfen. Zeg maar golfen en hardlopen tegelijk. Ja, dat wilden ze wel een keer proberen.
 
Ik moet de blog eindigen met een beetje droevig nieuws (voor jullie), want ik ga jullie verlaten. Nu nog niet, maar na de zomervakantie vertrek ik voor een half jaartje naar Australië. Ik ga daar studeren aan de universiteit van Perth. Ik beloof jullie dat ik zal kijken of ik iemand kan vinden die het van me over wil nemen, want ik heb allang begrepen dat jullie me niet kunnen missen.
 
Doei doei,
 
Maribel
 

Maribel: De paastraining (deel 14)

Op Eerste Paasdag stond de training met de jongens en meisjes van het Has-team op het programma. Normaal gesproken zien de runners daar wel naar uit, want dat voelen ze zich ineens weer 20 jaar jonger. Als dartele veulens hollen ze dan achter de echte atleten aan en ze voelen zich zelf dan ook heel atletisch. Maar ja, met Pasen hebben ze natuurlijk ook andere verplichtingen zoals eieren verstoppen (en zoeken) en de woonboulevard bezoeken. Omdat ook de Has-knullen en –meiden andere bezigheden hadden, was de totale opkomst dus niet zo hoog.
 
Maar na afloop van de training was het toch erg gezellig en heeft Has verteld over de prestaties van zijn team. Het was wel opvallend dat hij veel vervelende blessures op moest sommen, maar gelukkig waren er ook weer leuke successen te melden. Vooral Marije schijnt het erg goed te doen en zij mocht dan ook vertellen over het lopen in het Has-team. Ze is pas 15 jaar, maar toen ze haar persoonlijke records opsomde werden mijn runners wel stil. Dat zijn tijden waar de runners van dromen.
 
Ook over de toekomst van het Has-team is wat verteld, maar dat is allemaal heel erg ingewikkeld. Volgens mij weet niemand hoe dat gaat aflopen, maar ik hoop wel dat ze er in oktober weer zijn.
 
Vandaag is er niets te melden over valpartijen en botbreuken. Tja, Martien was er niet bij….
 
Groetjes, Maribel

Maribel: De alcoholpil (deel 13)

Vandaag waren de runners in grote getale aanwezig. Alle mooi-weer lopers waren er ook en de hele meute vertrok om klokslag 9.00 uur. Max had weer een prettig zware training bedacht in de Leemkuil. Martin was er zo vermoeid van dat hij op de terugweg weer eens een flinke smak maakte en zoals de runners wel van hem gewend zijn, brak hij daarbij weer een botje. Het enige botje in zijn hand dat nog niet aan de beurt was geweest. Volgens mij komt hij gewoon een beetje aandacht te kort.
 
Bij de lunch ging het er weer gezellig aan toe. Maar toen Henk begon te vertellen over HET weekend (en de hoofdprijs voor het raden van de locatie te voorschijn toverde) begonnen de harten van de runners sneller te kloppen. Werd de prijs vandaag uitgereikt? En waar zouden de runners naar toe gaan? De spanning was om te snijden, maar al snel bleek dat de prijs voorlopig nog in de kluis blijft.
Henk gaf nog wel wat extra tips (je kunt er mountainbiken en hardlopen en er is genoeg eten en drinken), maar ja, daar schieten de runners niks mee op. Ook het thema van het weekend is vaag en Maria gaat een pil uitvinden om het alcoholgebruik te meten. Verschrikt keken de runners elkaar aan, maar al snel werd duidelijk dat ook die mededeling lariekoek was.
Uiteindelijk gingen de runners teleurgesteld naar huis. Niets wijzer geworden en nog steeds levend in knagende onzekerheid. Ze gaan nu wel dagelijks naar de website kijken om nieuwe tips te weten te komen, want het rolletje KING willen ze toch allemaal wel winnen. Volgens mij gaan ze trouwens naar Friesland, want daar zijn ze nog nooit geweest.
 
Volgende keer komen de jonge knullen weer. Nou, dan ben ik ook weer van de partij. Reken maar.
 
Groetjes, Maribel

 

Maribel: Zorg op lange termijn (deel 12)

Ik had jullie beloofd om deze keer een wat serieuzere blog te plaatsen. Dat had ik niet hoeven te beloven, want vandaag waren de runners met heel belangrijke en serieuze zaken bezig. Maar daarover straks meer.
 
Max had mijn opmerking over zijn Oost-Duitse trainingsboek wel serieus genomen. Vandaag had hij namelijk een “eigen” training bedacht. Niks worstelen of andere grappen en grollen. Gewoon hollen, kilometers lang. Er leek maar geen eind aan te komen. Menig runner vroeg zich verbaasd af op welke mooie plekjes hij/zij wel niet verzeild was geraakt. Maar gelukkig kwam iedereen heelhuids terug. Wel wat later, maar dat vond ik niet erg. Had ik wat extra tijd om alles klaar te zetten.
 
Tijdens de lunch hebben de runners zich eens druk gemaakt over hun lange termijn strategie. Want na de zware training realiseerden ze zich dat – met het vorderen van de jaren – ze toch wel eens na moeten denken over de zorg voor hun oude dag. Niet hun pensioen, maar zeg maar iemand die eten voor ze kookt als ze dement zijn en zo. Speciaal hiervoor heeft Enny verteld hoe zij haar nonnetjes verzorgt. Iedere dag een heerlijke zelfgekookte warme maaltijd. Nou, zo willen de runners het ook wel. Spontaan hebben ze zich op de wachtlijst van Enny laten plaatsen. Martin wil zelfs de weekenden reserveren als Joke niet thuis is, want dan is hij ook wel zorgbehoevend, maar volgens Enny valt dat niet onder de WMO of de AWBZ.
 
Nou, jullie zijn weer helemaal bij. Doei, doei.
Groetjes, Maribel

 

Weblog van Maribel (deel 11)

Vandaag was ik er zelf niet, maar ik heb mijn nieuwe collegaatje Margot gevraagd om goed te luisteren. Ze nam het heel serieus op, want terwijl de runners nog gezellig aan tafel zaten, begon ze al op te ruimen. Ze had wel een goed smoesje (“dan zitten jullie wat prettiger”), maar natuurlijk wilde ze niets missen van alle prietpraat.
En waar ging het deze keer over? Zoals gebruikelijk weer een heleboel onzin. Zo mag Herman geen singlet bestellen, omdat de runners denken dat hij dan met zijn goddelijke koolhydraatarme lichaam gevaar loopt in het bos. Maar volgens Enny sluit het singletje nogal hoog, dus dat risico valt wel mee.
Kees heeft de jongens en meisjes ook nog vermanend toegesproken. Ze hadden namelijk beloofd om voor 1 maart door te geven of ze een team op de been kunnen brengen voor de jubileumrun. En wat denk je? Juist ja. Nee, snel reageren op clubmails, daar hebben de jongens en meisjes een broertje dood aan. Kees was er erg boos over.
Margot wist verder nog te vertellen dat Kees en Sebastiaan een biljartclub op gaan richten. Sebastiaan heeft namelijk onlangs ontdekt dat als hij met een biljartkeu en een biertje in de hand staat, dat dit het summum van levensgeluk voor hem is. (?!)
 
Over de training waren de runners ook deze keer wel weer te spreken (Goeie training, Max). Max had een oud Oost-Duits trainingsboek gevonden en had enkele Spartaanse oefeningen bedacht (vrij worstelen, opdrukken, en zo). Daar worden ze sterk van! Gelukkig mochten ze daarna ook nog effe lekker vrij rennen, dus uiteindelijk was er niets te klagen.
Eén van de Henken (1 of 2, daar wil ik even af wezen) liep er een beetje raar bij met hippe pleisters op zijn benen. Gevolg was wel dat zijn vel wat ruim op zijn knie zat. Marijke adviseerde hem plastische chirurgie en Marinus bood spontaan aan om dat euvel te verhelpen.
 
Volgende keer ben ik er zelf weer en zal ik weer eens een wat serieuzere blog plaatsen. 
Groetjes, Maribel

 

Weblog van Maribel (deel 10)

Ik maak me wat zorgen over de runners. Waarom? Ik hoor het jullie zeggen. Welnu, ik zal het uitleggen.
 
De vorige training zorgde de hulptrainer al voor tweespalt in de groep omdat de 50-plussers en de 50-minners zo nodig apart moesten lopen. Dat was allemaal nog niet zo erg, maar wat er daarna in de mail tussen de runners gebeurde, nou, daar lusten de honden geen brood van. Ik heb al eens eerder geschreven dat de runners het blijkbaar niet zo druk hebben, want waar ging die mail over? Het nut of de onzin van rekken en strekken. Lekker belangrijk. Zelf ben ik door de week druk met mijn studie, maar de runners zijn dan druk met of ze nu wel of niet moeten buigen en strekken voor en/of na een training.
 
Moet ik me daar nu zorgen over maken? Nee niet echt, maar nu hebben ze ook bedacht dat ze een andere kleur pakjes gaan aanschaffen. Jullie hebben ze natuurlijk wel eens zien rennen in die blauwe truitjes en broekjes. Een beetje saaie kleur en daarom was het altijd wel leuk dat die gele rakker er tussen liep. Maar goed, nu hebben ze een nieuwe kleur uitgekozen. Geen geel. Geen rood. Geen wit. Geen groen. Niks van dat allemaal. Geen leuk hip kleurtje, maar ze hebben gekozen voor zwart. Zwart! Nou, het kleurt wel goed bij die grijze haren, maar ik ben bang dat het een clubje saaie oude mannen wordt. Gelukkig zijn er ook nog wat leuke vrouwen bij. Maar ja, die gaan straks ook in het zwart. En dan niet in een hip rokje. Nee, ook in zo’n saaie broek. Alhoewel, misschien doen ze wel zo’n baggy short aan. Net als Frank D. en Henk S.
 
Groetjes, Maribel

 

Weblog van Maribel (deel 9)

Vandaag was Max er niet, want hij moest van zijn vrouw thuis blijven omdat hij jarig was. Maria was ook jarig en die was er wel. Maar ja, die werd ook geen 50.

Max had Henk gevraagd om de training over te nemen. Dus de runners vertrokken met bibberende knieën, want na een training van Henk zijn ze vaak behoorlijk afgemat. Maar Henk beloofde deze keer een rustige 50+ training en bij terugkomst heb ik niemand horen klagen. De 50-plussers en de jonkies hadden apart gelopen.
Ik vind trouwens wel dat Max de discipline wat aan mag halen. Het was al 9.04 uur toen de runners vertrokken. Ze komen steeds later binnendruppelen. En het samen uitlopen, lukte ook niet echt. En het rekken en strekken leek vandaag helemaal nergens op. Daar houdt Henk zich niet zo mee bezig. Och, hij is ook maar hulptrainer.

De beamer en het scherm had ik vandaag niet voor niets opgezet. Maria had haar stick ook meegenomen en ze vertelde honderduit. De runners hingen aan haar lippen en leerden dat als ze maar vaak 400 meter hardlopen dat ze dan heel oud worden. Tenminste, als ze de kerntemperatuur en hun BMI niet te hoog laten oplopen, want dan gaat hun bloed stollen. En dat is niet goed.

Verder leerden ze ook dat ze ’s morgens genoeg moeten drinken voor een wedstrijd. Dat houdt de temperatuur laag. Nou, dat hoef je de runners niet te vertellen. Ze beginnen de avond tevoren al. Behalve Herman, want die kwam over de finish met een temperatuur van meer dan 41 graden. Ja, met zo’n lijf (50+).

Groetjes, Maribel
 

Weblog van Maribel (deel 8)

 
Op het moment heb ik het druk met mijn studie, dus ik kon vandaag niet werken op de Golfbaan. Maar omdat mijn runners mijn weblog maar moeilijk kunnen missen (ze zien er iedere week weer naar uit!), heb ik maar wat informanten ingeschakeld. Ook bij café Groenewoud trouwens, want daar hadden de runners hun jaarvergadering. Beetje vreemd want ze houden hun jaarvergadering iedere 2 jaar.
Het belangrijkste onderwerp van de jaarvergadering was mijn weblog. Daar werden vragen over gesteld en het leidde er zelfs bijna toe dat 2 Hermannen streden om wie nou dat “goddelijke lijf” zou hebben. De website van de club heeft iedere dag duizenden hits en dat zijn dan allemaal mensen die mijn weblog willen lezen natuurlijk. Groovy!
Verder hebben ze het ook nog over wat onbenullige zaakjes gehad. Iets met een jubileumrun naar Kleef en terug en een verhaaltje van Henk 1 (of 2) over de atletiekclubjes in Nijmegen. Stelde allemaal niet zoveel voor. Als verrassing kwam er nog wel dat ze nieuwe pakjes krijgen. Geen blauwe meer, maar zwarte met zilveren letters. Ik ben benieuwd.
 
De vorige keer heb ik wat geschreven over de Leemkuilcross en dat mijn runners een beetje flauwe training hadden gedaan. Ik denk dat Max dat wel gelezen heeft, want hij heeft ze vandaag flink afgeknepen in de Leemkuil. Met bleke en koude gezichten kwamen ze terug.
 
Deze keer weer geen verhaal van professor Maria Hopman. Er moet eerst een clubstickie worden aangeschaft blijkbaar. Nou, het zal mijn tijd wel duren.
Dit was het weer. Ik duik mijn boeken weer in.
 
Groetjes, Maribel
 

Weblog van Maribel (deel 7)

 
Ook vandaag was het weer een dolle boel. Het leek wel of mijn runners het voorjaar in het hoofd hadden zo uitgelaten waren ze. Hans (de voorzitter) had zelfs al de korte broek gezocht. Van Max mag dat eigenlijk niet. Het moet eerst meer dan 10 graden zijn, zegt hij. En Max kan het weten. Toch wel knap van Max dat hij zo’n grote groep grote kinderen in het gareel kan houden.
Bij terugkomst hoorde ik dat ze een “pittige” training hadden gehad. Nou ja, pittig. De Leemkuilcross, dat schijnt pas een pittige wedstrijd te zijn. Die was vandaag ook, maar daar waagden de runners zich niet aan. In plaats daarvan hebben ze dan ook een paar rondjes gehold, zodat ze toch een beetje het gevoel hebben dat ze weer goed bezig geweest zijn.
 
Over de gesprekken bij de lunch is deze keer niet zoveel te vertellen. Volgens mij was het niveau deze keer niet zo hoog. Ik meen dat het ging over dat 4 op de 10 mannen thuis mishandeld wordt of zoiets. En dan kijken de runners om zich heen wie die 8 mannen dan zijn en natuurlijk allemaal beweren dat zij het niet zijn. Ton L. vond dat hij mentaal mishandeld wordt, maar volgens Maurice noemen ze dat gewoon “huwelijk”.
En als je het dan toch over statistieken hebt. Maria wist te vertellen dat 1 op de 10 kinderen een andere vader heeft dan ie denkt. Nou, toen keken de runners weer om zich heen….
 
Ja en ik ving ook nog op dat het IQ ’s avonds 10 hoger is dan ’s morgens. Dat wist Hans te vertellen toen Ton van Lieshout beweerde dat hij al zijn persoonlijke records ’s avonds gelopen had. Voor mij is het een raadsel wat IQ met hardlopen te maken heeft. Maar ja, misschien ben ik daar te blond voor.
 
Groetjes, Maribel
 
 

Weblog van Maribel (deel 6)


Vandaag hadden de runners een alternatief clubkampioenschap. Normaal hebben ze dat in de Nieuwjaarsloop, maar die ging deze keer niet door.
En dan verzinnen de runners zelf wel iets, want ze houden van traditie. En zo'n traditie is dat ze op de eerste zondag van het jaar samen erwtensoep eten
met jonge jenever (wrgghh). Echt iets voor de mannen, want de vrouwen zijn er meestal niet bij, hoorde ik.
Ook vandaag was alleen Enny er en die is dan weer clubkampioene geworden. Zo kan ik het ook.

Bij de mannen was het een spannende wedstrijd. Pascal had zich namelijk extra goed voorbereid en hij wilde proberen om Maurice te verslaan.
Achteraf ving ik op dat hij tot 9 kilometer op de eerste plek lag, maar toen vond Maurice het wel genoeg en heeft hij Pascal ingehaald.
Derde werd Herman (de jongste) en als vierde kwamen Henk 1 en Ronald over de streep.
Henk S. denkt dat hij Henk 1 is, maar Henk A. vindt zich ook Henk 1.
En dus is Henk S. Henk 2 volgens Henk A. (Henk 1). Och ja, waar die jongens zich toch druk over maken. Ik vind ze allebei wel snel.
Niels was er vandaag ook weer bij. Die is ook wel snel, want hij was zesde.
Daarna kwamen de langzamere lopers (hihihi).

Ben weer weg. Doeeeei.
Groetjes, Maribel

 

 

Weblog van Maribel (deel 5)

Zo, daar ben ik weer. De vorige keer was ik er inderdaad beroerd aan toe. Zo’n feestje tot in de vroege uurtjes dat hakt er stevig in. En toen ik om 7.30 uur mijn bed uit kwam, draaide alles rond en ben ik maar gauw weer gaan liggen. Gelukkig wilde Mariëlle wel invallen en ik hoop dat ze mijn runners goed vertroeteld heeft.
 
Ook vanmorgen viel het niet mee. Ik moest op de fiets en er lag wel 20 cm sneeuw. Maar ja, ik ben geen watje. En ook mijn bikkels waren er. Wel iets minder dan anders, maar toch wel een stuk of 20. Helemaal stoer is Kees. De nestor van de club. Normaal rijdt hij met Martin en Frank mee, maar die gasten waren gewoon vertrokken. Vorige keer hebben ze ook al Maria in de kou laten staan. Ik vind het wel een beetje huftergedrag. Maar die Kees, die wordt dan niet boos, maar komt gewoon op de fiets naar Groesbeek.
 
Toen de runners aan het lopen waren, heb ik de beamer en een scherm klaar gezet. Want Maria ging de runners wat vertellen, maar ze was haar stickie vergeten. Dus dat ging niet door. Kon ik daarna de boel weer afbreken.
 
Kees is trouwens ook de voorzitter van een nieuw comité. Ze willen namelijk met de hele club naar Xanten lopen en fietsen. Ik weet niet eens waar dat ligt, maar het is wel een chil plan. En Kees gaat dat dus organiseren en dan moeten ze natuurlijk heel vaak vergaderen. Ja, ja.
 
Gerard (met het gele truitje), Bob (van de foto’s en filmpjes) en Johan (de ridder) gaan er volgend jaar mee stoppen. Ik zal ze heel erg missen.
 
Over 2 weken gaan ze hun clubkampioenschap lopen. Ik ga wel even kijken, want dan kan ik er in mijn blog een stukje over schrijven.
 
Groetjes, Maribel
 
 

Weblog van Maribel (deel 4)

Van mijn mooie plannetje om hardloopster te worden, komt helemaal niets terecht. Maandagochtend had ik pas om 11.00 uur college. Ik had daarvoor dus kunnen gaan hardlopen, maar ik wilde fit zijn om het college te volgen. Daarom heb ik lekker uitgeslapen tot 10.45 uur. En ’s middags moest ik eerst nog even met Marjolijn en Renske de stad in. En daarna was het alweer donker. En zo is het iedere dag wat. Weet je wel niet hoe druk een student het heeft?
Hoe zouden mijn runners dat trouwens doen? Ze zeggen dat ze allemaal een drukke baan hebben. Maar ik geloof daar niks van. Een student heeft een veel drukker leven. Tenminste, ik wel.
Trouwens, ik hoorde vanmorgen dat die Enny gewoon overdag op vrijdag gaat hardlopen. Nou, ze zal wel moeten, want ze zit in “het team”. De runners gaan namelijk met een team meedoen aan de Zevenheuvelenloop. Hoe het precies werkt, weet ik niet, maar als ik het goed begrijp dan zou het dreamteam bestaan uit “oude wijven die hard kunnen lopen”. En daarom zit Enny er dus in. Waarom Sheila er dan niet in zit? Ik begrijp er eigenlijk niks van.
Die Enny is wel een spontaan typetje. Vanmorgen deed ze het voorstel om voortaan gemengd te gaan douchen, want ze wilde dat goddelijke lichaam van Herman wel eens zien. En ze wil graag weten wat mannen onder de douche doen en waar ze het dan over hebben. Nu ze penningmeester is geworden van de club gaat ze helemaal los.
 
Nou, ik ben weer weg. Druk, druk, druk.
Doei, doei.
 
Groetjes, Maribel

 

Weblog van Maribel (deel 3)

 
Vandaag heb ik besloten dat ik hardloopster wil worden. Ik zal jullie vertellen waarom.
Wat ik toch meemaakte vanmorgen. Ik was best wel een beetje brak van het stappen gisteravond (ik was met vriendinnen “even” naar Stretto geweest) en ik kwam mijn bedje maar niet uit. Maar ja, ik had beloofd dat ik zou werken op de golfbaan, dus ik ben toch maar gegaan. Tenslotte zouden de hardlopers er ook weer zijn.
Iets voor 9 uur was ik er. Dit keer waren het niet alleen de mannen en vrouwen van de Seven Hills Runners Club, maar er waren er veel meer. Allemaal leuke jonge knapen en meiden. Zouden die bij de businessclub horen? Ik snapte er niets van, maar keek intussen mijn ogen uit. Vooral naar die knappe jongens natuurlijk, met van die lange hardloopbenen, sommige met lange haren, stoere bakkebaarden en stoppelkinnen.
Bij de lunch werd het me een beetje duidelijk. Dit zijn nou de jongens en meisjes van het Seven Hills Running Team. Het team dat gesponsord wordt door “mijn” zakenmannen en –vrouwen. Ze hebben een trainer die als een vader over zijn kinderen vertelde. Die trainer heet Kas of Has of zoiets.
Vanaf vandaag heb ik dus besloten dat ik ook hardloopster wordt, want ik wil bij het Seven Hills Running Team. Ik denk dat ik best wel talent heb. Morgen ga ik het eens proberen en dan bel ik dinsdag Has of Kas op om te vertellen dat ik er aan kom. Dan kan hij het vast aan zijn jongens door geven…
Volgens mij wordt mijn weblog trouwens wel goed gelezen, want de man met het gele truitje had hem deze keer weer aan. Ik denk dat hij dat express doet, omdat ik over hem geschreven had in mijn weblog. Lachen.
Nou, tot volgende keer.
 
Groetjes, Maribel
 
 

 

Weblog van Maribel (deel 2)

Hoi, daar ben ik weer. Vanmorgen waren ze er weer, die knullen en meiden van de Seven Hills Runners Club. Zo heten ze, want dat staat achterop hun pakjes
en jackjes.
Ze vertrekken altijd klokslag 9.00 uur met zijn allen. Dan praten ze honderduit. Meestal over de feestjes die ze de avond tevoren hebben gehad.
Of over de column van professor Hopman waarin staat dat mensen ongeveer een pond CO2 uitstoten als ze 15 km hardlopen.
Om 10.00 uur kwamen de eerste lopers alweer terug, een paar mannen (nooit vrouwen). Ze vonden de training deze keer te "bruut".
Daar moet ik wel om lachen, want dat is natuurlijk meer taal voor jongelui van mijn leeftijd.
Maar wel leuk dat die oudere jongeren dat over nemen. Het is eigenlijk altijd hetzelfde groepje dat wat eerder terugkomt.
Meestal twee uit Beuningen, de visman uit Nijmegen en nog zo'n hele aardige meneer uit Groesbeek.
Laatst zei ik tegen Sheila dat die aardige man best burgemeester zou kunnen zijn. En volgens haar is hij dat ook! En ik maar
denken dat hij beroemd was van het journaal.
De vismeneer kwam vanmorgen niet om 10.00 uur. Ik maakte me al wat zorgen want ik wist zeker dat hij om 9.00 uur wel vertrokken was.
Dus om 10.30 uur ben ik even gaan kijken en wie liep er trots voorop. Jawel, de vismeneer.
Als ze terugkomen kletsen ze niet zoveel meer. Maar als ze dan gedoucht hebben en een glaasje jus op hebben, dan zijn ze weer helemaal het mannetje.
Dan moet je ze eens horen.

 
Groetjes, Maribel

 

Weblog van Maribel (deel 1)

Hoi, ik ben Maribel. Jullie kennen mij nog niet, maar dat zal binnenkort wel veranderen. Reken maar.
Ik ben 19 jaar en studeer Nederlands en Rechten in Nijmegen. Als arm studentje moet je natuurlijk wat bijverdienen om de avondjes stappen te kunnen betalen. Daarom werk ik in het weekend op de Golfbaan Rijk van Nijmegen.
Op zondagochtend komt er dan vaak een groep wat oudere mannen die gaan hardlopen. Sommigen lijken al wel 60. Er zitten trouwens ook een paar vrouwen bij. Ze hebben ook een trainer. Max heet die, geloof ik.
De meesten komen in een mooi blauw pakje. Zelf denken ze dat het er cool uit ziet, maar ik vind dat het er niet uit ziet. Eén van die mannen heeft wel eens een geel truitje aan, maar dat vinden de anderen dan niet goed. Ik vind het eigenlijk best vet.
Trouwens, afgelopen weekend waren ze er niet. Volgens Sheila hadden ze hun clubweekend (ja, Sheila zit er ook bij). Dan gaan ze mountainbiken. Die ene knul, Pasqual of zoiets, die kan dat wel goed. Tenminste, ik hoor hem vaak opscheppen dat hij zo hard kan fietsen.
Nou, ik vind het wel genoeg voor mijn eerste blog. Als ik weer wat nieuws hoor, dan horen jullie het ook van mij. Ik ga nu even msn-en met mijn moeder, want die wil altijd weten wat ik gegeten heb. En of ik wel genoeg aan mijn studie doe.
 
Groetjes, Maribel

 

 

Logo: Runners Club